free web hosting | free website | Business Hosting Services | Free Website Submission | shopping cart | php hosting
THE LONGEST DAY

(Click for English version)

Deze pagina is onderdeel van de website 'Slagveld Normandië'.

OPENING CREDITS

'Geloof me, Lang, de eerste 24 uur van de invasie zullen beslissend zijn,... het lot van Duitsland hangt van de uitslag af,... en zowel voor de geallieerden als voor Duitsland zal het de langste dag zijn.'
(Veldmaarschalk Erwin Rommel, tot zijn adjudant, op 2 april 1944.)

Als Cornelius Ryan zijn boek 'The Longest Day' (De Langste Dag) de bestsellerslijst bestormt, besluit Darryl F. Zanuck dat het verfilmd moet worden. Helaas waren de rechten al verkocht aan de Franse producer Raoul Levy. Maar Zanuck weet de rechten alsnog te verkrijgen. Maar dan beginnen de problemen. Hoe komt hij aan al het materieel. Vooral Duitse wapens waren moeilijk te vinden. Een buitgemaakt 20 mm kanon wordt in Engeland gevonden. Ook een aantal 50 mm luchtdoelgeschut wordt veiliggesteld uit een aantal bunkers nabij La Rochelle in Frankrijk. Uit een Londens museum wordt een PIAT geleend. Ook andere musea lenen verschillende Duitse wapens uit aan Zanuck. Rollend materieel is nog moeilijker te vinden en wat er is moet gerestaureerd worden. In één scène moeten een aantal Spitfires een Duitse colonne beschieten. Bij een ex-Frans piloot, Pierre Laureys, worden een aantal Spitfires gehuurd. In de 'beschietings' scène vliegt Laureys zelf de Spitfire zoals hij dit ook deed op 6 juni 1944, snel en vooral heel laag! Gelukkig had Zanuck geen grotere luchtvloot nodig. De droppings waren onder een zwaar wolkendek bij nacht. Dus geluidseffecten van overvliegende toestellen was voldoende. Wel moesten er twee zweefvliegtuigen gebouwd worden, een Britse Horsa en een Amerikaanse Waco CG4A. De Duitse luchtmacht wordt in de film uitgebeeld door twee Bf 108 (wat helaas de authenticiteit niet ten goede kwam), door gebrek aan 'echte' gevechts-vliegtuigen (in het echt waren het WF 190).

'ACTION !'

rechts: Robert Mitchum, op 'Omaha Beach' (locatie: Corsica)

OMAHA Beach

Over 'echt' gesproken, de locatie van OMAHA Beach bleek niet meer geschikt om daar de Amerikaanse amfibische landing na te spelen. Gelukkig voor Zanuck was de 6de Vloot op manoeuvre nabij Corsica. Vijfentwintig schepen waren beschikbaar en 1600 marines bestormden het Corsicaanse zand. De opnames dreigden in gevaar te komen in augustus 1961 toen de Russen de Berlijnse Muur optrokken. De medewerking van het Amerikaanse leger stond op de tocht, de soldaten gingen liever de Russen te lijf dan het 'Normandische' strand! Dit leidde zelfs tot een onderzoek en een verandering van het beleid tussen het Pentagon en Hollywood.

Ste-Mere-Eglise

De eerste echte lokatie waar 'geschoten' zou worden is Ste-Mere-Eglise. Hier wordt de para-drop van het 82ste en het 101ste Airborne Division nagespeeld.

Boven de setting in Ste-Mere-Eglise (het is echt uit de film), en onder de situatie vandaag de dag.

Achter de kerk werd een huis nagebouwd dat ook in die nacht in brand stond (dat huis stond op de plek waar nu het museum is gevestigd). Het is één van de dramatische scènes uit 'The Longest Day', zoals de para's in het flikkerende licht van de brand neerkomen rond het kerkplein. De acteur Red Buttons speelt de Private John Steele. Deze paratroeper werd door de kerktoren gegrepen en bleef daar uren hangen, terwijl het gevecht onder hem zich afspeelde. Om de onrust van de bevolking weg te nemen bij het aanschouwen van zoveel Duitse uniformen (het is nog maar 17 jaar na dato) roept een luidspreker dat het hier om Franse acteurs en stuntmensen gaat! Lt Col Benjamin Vandervoort van het 82ste Airborne wordt gespeelt door John Wayne, die een traag bewegende karikatuur van deze kolonel uitbeeld.

John Wayne als Lt Col Benjamin Vandervoort

Pointe du Hoc

Na Ste-Mere-Eglise vertrekt de filmploeg naar Pointe du Hoc. Onder de acteurs bevinden zich hier Robert Wagner en Paul Anka, deze beklimmen samen met echte US Rangers de steile klippen. De 'set-decorators' hebben hier weinig te verbouwen, alles ziet er nog uit als in juni 1944. Om de acteurs tegen de opkomende vloed te beschermen, is een enorme kraan geplaatst die een groot platform op en neer kan bewegen en waar de 'Rangers' mee op en neer kunnen worden bewogen (net als de cameraploeg).

Regisseur/producer Darryl F. Zanuck aan het werk.

Pegasus Brug

Terwijl één ploeg op de klippen van Pointe du Hoc aan het filmen is, is een ander ploeg bezig aan het Caen kanaal nabij Benouville. Hier wordt de aanval op de zogenaamde Pegasus brug verfilmt. Zanuck had voor die gelegenheid Lord Lovat en Major John Howard over laten komen. Deze heren hadden elkaar sinds die dag nooit meer gezien. In de film wordt Major Howard gespeeld door Richard Todd en Lord Lovat wordt vertolkt door Peter Lawford.

Een ingekleurde 'lobbycard' met de openingscene op de Pegasus brug

Port-en-Bessin (Ouistreham)

Doordat Ouistreham in juni 1944 nagenoeg verwoest was en totaal verbouwd moest men uitwijken naar Port-en-Bessin om de slag om het Casino te verfilmen. Aan de haven van Port-en-Bessin werd een casino gebouwd met daaronder het kanon. Het gebouw was zo gebouwd dat het gecontroleerd in drie fasen moest instorten. De 12.000 engelse ponden kostende set werd daarop totaal verwoest. Een belangrijke scène werd uit een helikopter geschoten, hierdoor moest de bevolking van Port-en-Bessin vele uren binnen blijven. Het shot was zo lastig te maken, dat verschillende regiseurs ogingen ondernamen. Pas toen regiseur Ken Annakin de regie overnam werd het in één keer vastgelegd. Het shot, van de aanval, vanuit de lucht op het casino duurt vier minuten en is van een onvergetelijk choreografie.

Het casino zoals het in Port-en-Bessin nagebouwd was.

De rol van de Vrije Franse Commando's Com. Phillipe Kiefer, werd gespeeld door Christian Marquand. Waren de geallieerde acteurs stoere, en mooie mannen (en een enkele vrouw), de Duitse cast blonk uit in de cliché Duitser en speelde vaak een karikatuur van een soldaat. Uitzondering hierop waren Hans Christian Blech als Major Werner Pluskat en Werner Hinz als Veldmaarschalk Erwin Rommel. Toch probeerde men een goed beeld te geven van het drama van D-DAY. Om de film een meerwaarde te geven sprak men in drie talen, Engels, Duits en Frans, dit kwam de authenticiteit ten goede. Naast het drama werd de humor niet vergeten. Sean Connery zet een onverzettelijke Schot neer; 'Flanagan is back!' Maar André Bourvil maakt het meest van zijn scène als de burgemeester van Colleville, en lokale verzetsheld, die op de radio hoort dat de invasie aanstaande is. In één shot luistert hij naar de radio, krijgt zijn soep, zoekt verstrooid zijn brandweerhelm, zet de radio 'pratend' in het dressoir en laat zijn moeder achter die verbaasd aan het deurtje van het dressoir luistert en die van de soep proeft of daar de oorzaak ligt van het vreemde gedrag van haar zoon. Ook de scène waarin 'sergeant Kaffeeklatsch' (Gerd Froebe) op zijn paard de invasievloot voor de kust ziet liggen is onvergetelijk. Als het eerste schot valt en het knol het hazenpad kiest, zwaait een (bijna) bevrijde Fransman als een idioot zijn vlag uit het raam,... een mooi doelwit om op te schieten.

DE LAARZEN 'VERKEERD'?

Een terugkerende ‘anekdote’, is van de Duitse officier die tijdens de nachtelijke landing van de parachutisten wakker wordt, en zijn laarzen tracht aan te trekken. We zien hem wroeten om die laarzen aan zijn voeten te wringen, tot hij zelf ziet dat ze aan de verkeerde voeten zitten, links zit rechts, en andersom. Als hij naar buiten stapt, met zijn laarzen nog steeds verkeerd om, zien we een Britse paratrooper zijn mes pakken, gereed voor de ‘kill’. Aan het einde van de film zien we pas de afloop. Richard Burton, als gewonde neergehaalde RAF piloot, stelt een verdwaalde Amerikaanse para van de 82ste Airborne Division op zijn gemak. Hij wijst de para op de officier met de laarzen verkeerd om. Dit doet de vraag opreizen,… hoe komt die Duitse officier, van de Britse in de Amerikaanse sector verzeilt? Dat is toch een afstand van ongeveer 100 km.

'IT'S A WRAP !'

Nadat de locatiescene's 'in the can' waren, vertrok één filmploeg naar de 'Studio de Boulogne' in Parijs. Hier waren 53 sets gebouwd voor de overgebleven scènes. Een ander ploeg vertrok naar Ille de Re voor afrondende shots van OMAHA Beach. Het filmen duurde tien maanden en koste een totaal van 4000.000 engelse ponden. Er waren drie regiseurs betrokken bij de opnames, voor de Amerikaans scènes was Andrew Marton aangetrokken, Ken Annakin deed de Britse scènes en Bernard Wick nam de Duitse scènes voor zijn rekening. De film had een sterrencast van 50 acteurs en duizenden 'extra's' (en die aten voor 350.000 pond uit het budget!). De special effects verbrandden 25.000 oude banden en hadden vijftien ton aan explosieven nodig. Om nog maar niet te spreken over de honderdduizenden liters aan brandstof! Maar dat was het waard, de 'special effects' leverden een Oscar op. Ook ging een Oscar naar de cameravoering. De film was genomineerd 'Best Picture', maar die ging naar 'Lawrence of Arabia'.

Video-poster uit Amerika een poster uit Frankrijk een poster uit Zweden

Voor foto's uit de film 'The Longest Day', kunt u naar het fotoalbum, en om terug te keren naar de home-page, klik 'Slagveld Normandië'. Ook voor het 'gastenboek'.

Met dank aan 'After the Battle' Number 4